— 21 —
sol'e al'don'i al la leter'o mal'grand'a'n foli'et'o'n nom'at'a'n „vort'ar'o“. Dezir'ant'e vid'i, ĉu tio est'as ver'a, mi skrib'as al vi en tiu lingv'o, kaj mi eĉ unu vort'o'n ne al'met'as en ali'a lingv'o, tiel kiel se ni tut'e ne kompren'us unu la lingv'o'n de la ali'a. Respond'u al mi, ĉu vi efektiv'e kompren'is, kio'n mi skrib'is. Se la afer'o propon'it'a de la aŭtor'o est'as efektiv'e bon'a, oni dev'as per ĉiu'j fort'o'j li'n help'i. Kian mi hav'os vi'a'n respond'o'n, mi send'os al vi la libr'et'o'n; montr'u ĝi'n al ĉiu'j loĝ'ant'o'j de vi'a urb'et'o, send'u ĝi'n ĉiu'n vilaĝ'o'n ĉirkaŭ la urb'et'o, ĉiu'n urb'o'n kaj urb'et'o'n, kie vi nur hav'as amik'o'j'n aŭ kon'at'o'j'n. Est'as neces'e ke grand'eg'a nombr'o da person'o'j don'u si'a'n voĉ'o'n—tian post la plej mal'long'a temp'о est'os decid'it'a afer'o, kiu pov'as port'i grand'eg'a'n util'o'n al la hom'a societ'o.
Mi'a pens'o.
Sur la kamp'o, for de l’mond'o,
Antaŭ nokt'o de somer'o
Amik'in'o en la rond'o
Kant'as kant'o'n pri l’esper'o.
Kaj pri viv'o detru'it'a
Si rakont'as kompat'ant'e,–
Mi'a vund'o re'frap'it'a
Mi'n dolor'as re'sang'ant'e.
* * *
„Ĉu vi dorm'as? Ho, sinjor'o,
Kial tia sen'mov'ec'o?
Ha, kred'ebl'e re'memor'o
El la kar'a infan'ec'o?“
